Neem jij je eigen ruimte in?

Gisteren kwam een nieuwe cliënt mijn kantoor binnen. Ze is een waterval van woorden en komt gespannen over. Na een korte kennismaking gaan we naar de paarden.

Één van de paarden loopt direct op haar af en loopt haar zachtjes maar toch bijna omver. Ze zet een stap naar achteren. Het paard zet er weer één naar voren en duwt met haar hoofd tegen mijn cliënt.

Boos

Ik vraag haar wat er gebeurt. “Oh, is niet erg hoor!” zegt ze. Dat was mijn vraag niet, dus ik herhaal mijn vraag. Ze merkt op dat het paard wel een beetje te dichtbij komt. Zo dichtbij dat zij niet meer op haar plek kan staan. Het paard neemt haar ruimte in.

Dit herkent ze wel. Dit gebeurt thuis nl. ook. Diverse mensen nemen haar ruimte in en zij doet alsof dat niet erg is. Ze wordt boos omdat die mensen dat altijd doen en zij zich elke keer weer moet aanpassen. Boos op die mensen.

Zelfreflectie

We kijken weer naar het paard. Wordt ze ook boos op het paard? Nee, het paard is lief en kan er niets aan doen. Ze realiseert zich plotseling dat zij degene is die het paard die ruimte geeft. En wat je het paard geeft, dat neemt hij. En zo werkt het ook vaak bij mensen. Hoe lief die mensen ook zijn.

We gaan aan de slag zodat mijn cliënt zich weer bewust wordt van haar eigen ruimte en hoe ze deze ruimte vriendelijk doch duidelijk en vooral consequent kan begrenzen.

Ontspannen

Het innemen van je eigen ruimte is een thema dat ik regelmatig in mijn coachpraktijk tegen kom. Samen met de paarden kunnen we hier goed aan werken. Het is mooi om te zien dat mijn cliënt uiteindelijk krachtig en ontspannen bij het paard staat en haar eigen ruimte inneemt. Het paard staat op gepaste afstand naar haar te kijken. Op afstand maar wel in verbinding met elkaar!